POECI I POETKI  Maria Potrubacz. Urodziła się w 1911r. w Dubnie na Wołyniu. Tam, jeszcze przed I wojną światową uczyła się haftu i rysunku u Sióstr Karmelitanek. Po drugiej wojnie przyjechała w Bydgoskie, a od 1968r. mieszkała w Słońsku, od 5 lat w Gorzowie Wlkp. Pisze wiersze, maluje przepiękne pejzaże i kwiaty, również wyszywa.
Oracz Zaledwie świt rozjaśnił ziemię
Od zórz zapłoną barwy
w cichej wsi co w dali drzemie
Już chłop pług wyciąga twardy. Odłogi pól czekają szare,
spragnione orki, spragnione ziarna.
Czeka oracza ziemia czarna
Wiosenne dnie ciężkie i szare. Szeroki znak na piersiach kładzie,
Gdy pracę swą zaczyna w polu
I idzie w dal na czarny zagon
co dolą jest mu i niedolą. A kiedy pług ustanie w pracy
I przyjdzie czas wieczornych cieni,
Znów oracz hymn dziękczynny wznosi
Do jasnych gwiazd - Boga nad nimi: Oto ten dzień - schylony szepcze -
Co barki me strudził, skończony,
Ale za trud i szczęście w pracy,
Niechaj ten dzień jest pochwalony. | Jesień życia Przyszła starość, przyszła smutna jesień.
Jednak o współczucie nie proszę
Serce pragnie spokoju, pióro drży w ręku.
Wicher życiowy giął mnie ku ziemi
Cóż, że wcześnie miałam życie złamane
I wcześnie poznałam ból
Odczuwałam smutek, gorycz i utratę
Lecz serce moje miłością bogate
Ta miłość pokazywała mi drogę prawdziwą
Dlatego ciągle czuję się szczęśliwą.
 |
Szara godzina Gdy krwawe słońce hen za góry wpada
Przez okna do mego domu cichy mrok się wkrada
W piecu ogień jaskrawo się pali,
Słyszę jak puszczyk za oknem się żali,
Świerszcz za kominem pacierz swój zaczyna.
Szara godzina. Cicho i cicho w mej duszy
Ożyły wspomnienia, które czas przyprószył
Radosnym hymnem serce bić zaczyna.
Szara godzina.
 Kasia Niemyska to młoda, 19-letnia, niezwykła poetka. W 2002 roku został wydany pierwszy tomik jej wierszy pt: "Codziennie o świcie rodzę się na nowo".
Kim jest Kasia? Najlepiej odpowie na to pytanie Ona sama:
Długo zastanawiałam się, które wiersze będą najlepiej określały moja duszę i nareszcie wybrałam.
codziennie o północy - umieram
ubrana w noc
z wiatrem we włosach
z odrobiną błękitu
z kroplą deszczu
codziennie o świcie
rodzę się na nowo
przyodziana w ból
ze łzami w oczach
krwawiącym sercem
i zimnym potem na skroniach * * * czym jest
garstka marnego
pyłu
pustką
chwilą między
ciszą a ciszą
moje życie
 | maleńkie krople
jak łzy płyną
i jak one
oczyszczenie przynoszą
malańkie krople
jak życie
pozwalają
tańczyć ze sobą
maleńkie krople
zabierają mój
smutek
i tańczą * * * tafla szkła
w białej ramce
i moja twarz
przyklejona do niej
chciałabym tam
zobaczyć ciebie
z bukietem wrzosów
lub maków
żywych
jak nasza miłość
kiedyś |
|
